Φύση

Χλωρίδα

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ένας από τους κύριους επιστημονικούς λόγους που οδήγησαν στη γέννηση του Πάρκου ήταν ο μεγάλος πλούτος και η σπάνια χλωρίδα του. Ήδη στον 18ο αιώνα, το όρη Vette di Feltre και Serva ήταν πασίγνωστα και τα επισκέπτονταν ορισμένοι από τους πιο διάσημους βοτανολόγους της εποχής. Η αγγειακή χλωρίδα (ανθοφόρα φυτά και άλλα, όπως φτέρες, που έχουν ρίζες, βλαστό και φύλλα) αποτελείται από περίπου 1.400 είδη (το 1/4 της χλωρίδας της συνολικής εθνικής περιοχής) και μεταξύ αυτών υπάρχουν πολλά είδη που αξίζει να μνημονεύσουμε, για το λόγο ότι είναι ενδημικά, σπάνια ή είδη με σημαντική φυτογεωγραφική αξία. Το πιο νότιο τμήμα του Πάρκου είναι και το πλουσιότερο, επειδή υπέστη τη μικρότερη καταστροφή από παγετώνες και συνεπώς αρχαία είδη μπόρεσαν να επιβιώσουν. Εξειδικευμένα τοπικά, σπάνια είδη ή είδη που ζουν στο χείλος της εμβέλειας διάδοσής τους βρίσκονται σε αφθονία. Πέρα από τα καθ' εαυτό αποκαλούμενα Αλπικά είδη (ειδικότερα μάλιστα στο ανατολικό τμήμα και τα βόρεια και εύκρατα, Ευρωασιατικά είδη, υπάρχουν επίσης πολλά είδη που γαντζώνονται σε μεγάλους αριθμούς γύρω από τις ανατολικές περιοχές (είδη του Ιλλυρικού Πόντου, νοτιοανατολικά Ευρωπαϊκά είδη), και στα παρα-Μεσογειακά όρη (ορεινά Μεσογειακά είδη).