Park » Władze Parku

Cele

Cele

• Stanie na straży wartości przyrodniczych, historycznych, krajobrazowych i środowiskowych oraz ochrona biogenetycznych walorów flory, fauny i istniejących elementów rzeźby terenu.
• Zapewnianie lepszych warunków życiowych ludności zamieszkującej tereny górskie stanowiące terytorium parku.
  Promocja badań naukowych i edukacji ekologicznej (szerzenie kultury przyrodniczej).
• Sprzyjanie odradzaniu się zawodów związanych z rolnictwem, leśnictwem i hodowlą, zgodnie z programem ochrony terenów o wyraźnym rolniczym charakterze.
• Naszym głównym zadaniem jest kreowanie możliwości rozwoju poprzez skuteczną strategię zorientowaną na ochronę walorów naturalnych, które są największym bogactwem tego obszaru.

Ogólne spojrzenie na park

Geneza parku w Dolomitach
Park narodowy Parco Nazionale Dolomiti Bellunesi powstał, by chronić obszar o niezwykłym krajobrazie i walorach naturalnych. Vette di Feltre i Monte Serva słynęły z niezwykłej flory już w XVIII wieku. Obecność rzadkich gatunków i wyjątkowa różnorodność środowiska to zasługa położenia geograficznego. Park leży na granicy Alp Południowo-Wschodnich, na niezwykle trudno dostępnych terenach, z których część nie została objęta kolejnymi zlodowaceniami czwartorzędowymi, aż do okresu przypadającego na około 10 000 -12 000 lat wstecz.
Terytorium parku to skupisko różnorodnych środowisk i kultur. Wiejskie osady na stokach od strony Valle del Piave (regiony Feltrino i Bellunese) niewątpliwie bardzo się różnią od miasteczek Agordo, czy Val di Zoldo, które wyrosły na zboczach o zupełnie innych warunkach klimatycznych i geologicznych.
Najciekawsze z przyrodniczego punktu widzenia miejsca, znajdują się w najwyższych partiach gór, na równinach, czy w nieckach polodowcowych. Jednak także doliny i najbardziej uczęszczane trasy dostępu do parku mogą poszczycić się ciekawymi elementami. Ogromna różnorodność środowiska i krajobrazu to najbardziej charakterystyczna cecha parku, którą najłatwiej docenić latem, wśród morza kwiatów.

Alpi Feltrine
Najbardziej na zachód wysunięty obszar, lepiej znany jako Vette, charakteryzuje się porośniętymi trawą szczytami (najsłynniejszy z nich to stożek Mt.Pavione, 2 335 m) a także rozległymi warstwami osadowymi, cyrkami polodowcowymi oraz depresjami krasowymi.
Rozpoczyna się pagórkowatymi okolicami (Croce d'Aune, Col dei Mich, Val di San Martin) i biegnie wzdłuż stromych szlaków dookoła surowych, acz niezwykle ciekawych zboczy charakterystycznych dla srogiego podalpejskiego krajobrazu. Podgrupa Cimonega wraz z najwyższym szczytem Sass de Mura (2 550 m) to z kolei bardzo typowy dla Dolomitów krajobraz. Można tam trafić z głębokiej Valle di Canzoni, z której szlaki prowadzą także w kierunku równin Erera-Brendol i Piani Eterni, czyli najbardziej na wschód wysuniętej części Alpi Feltrine. Podgrupy Pizzocco i Agnelezze w zadziwiający sposób łączą cechy krajobrazu podalpejskiego i dolomitowego.

Monti del Sole
Monti del Sole (oba stoki, Mis i Cordevole) to dzikie serce parku. Wspaniałe i prawie niedostępne, stały się sanktuarium natury, gdzie siły przyrody zdają się twardo odpierać ludzkie zakusy. Głębokie wąwozy, zerodowane kanały, małe wodospady, surowe szczyty i pokryte lasem skaliste granie zaznaczają swoją obecność już od niedużych wysokości, składając się na krajobraz o niespotykanym uroku, przywołujący obrazy wschodnich łańcuchów Alp.

Odcinek Wschodni
Ściany Dolomitów (jak Burel della Schiara) i trawiaste szczyty (Monte Serva) przeplatają się ze sobą na zboczu Bellunese. Niezwykłą wartość przedstawia także imponujący las w niecce Cajada i trawiasto-skaliste terasy grupy Talvéna. Spokojne stoki po prawej stronie strumienia Maé (Val Pramper i Val del Grisol) należą do najbardziej charakterystycznych w głębszych partiach Dolomitów, wyraźnie odcinając się od surowych i stromych zboczy spotykanych w Valle del Piave, pomiędzy Ponte nelle Alpi i Longarone.

Na terenie parku znajdują się także dwa sztuczne jeziora, Lago del Mis oraz Lago de La Stua w Val Canzoi.